12.12.2012 / 00.00

Bırak işine gelmesin, içine doğar belki. Bişeyleri yazabilmek ne kadar zor Halbuki sessiz kaldığımda şarkı gibi diziliyor kelimeler. Bana seni, sana beni anlatıyorum. Düne ait. Bize ait gülümsemeler. Ama mutsuzsun. Şimdi ben de... Halbuki sendin abı-hayat diye içtiğim. Sonsuzluğun adı. Ve mutluluk kaynağı... Hayallerimdesin sorun değil. Aslında hiç de gitmedin hani. Ne güzel duygu ne büyük haz şu 'sen' hayali. Saklasan da hislerini, kalemini İzliyorum hala seni. Kaç ! İstersen daha uzağa ! Daha da daha da... Ya da gel. Daha yakınıma.En yakınıma. Yerin aynı zira. Ben senin, sen de benim. Belki değil hepsi zaten hayal. Yoksun. Gitmişsin. İçinde ne var, kim var Bilmesem de güzeliz hala... Ama acıyor. Kanıyorum ve geçmiyor bir türlü. Çünkü söylemiştim. Bugüne kadar gördüklerini unut diye Farklıyım ben. Kopamam kolay kolay, Unutamam. Çünkü sen de benimdin. Kızgın değilim sana, biliyorum içindeki savaşı. Ama o savaş bittiğinde yeniden beraber olalım ne olur... Küllerimizden doğarız. Yeniden güleriz. Ve isim veririz mutluluğa, 'biz' diye belki...